[Fic]Priceless (HBD Cardio-san)
posted on 11 Dec 2009 17:15 by luscious-furly in Fictionสวัสดีค่า
ตอนนี้เฟอร์อาการดีขึ้นระยะหนึ่งแล้วค่ะ =w= ขอบคุณทุกคนมากมายนะค๊าา
แต่ที่ยังไม่ค่อยหายคือ หวัด ..
จามบ่อยจังเลยช่วงนี้ ใครนินทาฟะ แม่จะจับถลกหนังทำผ้าขี้ริ้วซะนี่ ..
อ๊ะ .. ไม่ใช่ประเด็นหลักนี่นะ ..
Happy Birthday Cardio-san!!!
11/Dec/09
ปีนี้คง 13 สินะ (รึเปล่า เดาเอาน่ะ ..)
แปะฟิคก่อนนะคะ แล้วอวยพรกันท้ายเอนทรี่ ..
ปึดดดด!!
คำเตือน : เนื้อหาที่ทุกท่านจะได้รับชม(?)ต่อไปนี้ มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับรักร่วมเพศ (Y) หากไม่ชอบ ไม่สนับสนุน หรือรับไม่ได้ กรุณาปิดหน้าต่างนี้ไปด้วยค่ะ
เตือนแล้วน่อ ..
----------------------------------
Title : Priceless
Pairing : Ruzifer x Twinz
Fanfic Origin : Cardio's original characters
Warning : Yaoi
Rate : PG-13
---------------------------------
อ๊า .. ฮ่าๆๆๆ!!
“อ๊ะ หมดเวลาพักแล้วล่ะ ไปกันเถอะ”
“แล้วเย็นนี่อย่าลืมมาซ้อมกันต่อล่ะ ไปได้”
“เจอกันตอนเย็นจ้ะ “
หลังเสียงกริ่งอันน่าสยดสยองของสถาบันชั้นนำ อันเป็นสัญญาณได้ว่า เวลาสวรรค์สั้นๆของนักเรียนทุกคน หมดลงแล้ว บ้างก็ชวนเพื่อนขึ้นชั้นเรียน บ้างก็นัดซ้อมกีฬา หรือติววิชากันต่อในตอนเย็น
ตึกตั่กๆๆๆ
“ฮ.. เฮ้~ เจ้าหนู!! หยุดก่อน~”
เสียงตะโกนของชายร่างหนึ่ง เรียกให้เจ้าของเรือนผมสีเขียวต้องหันไปมอง พลางชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ
“เอ่อ .. เรียกผมหรือครับ?”
“อา .. ใช่ ยังไม่ขึ้นชั้นเรียนสินะ”
นัยย์ตาสีแดงทับทิมของนัตสึยะ ทัตสึ จ้องมองชายร่างสูงตรงหน้า ที่บัดนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เหงื่อไหลโซมกาย และท่าทางลอกแลกขณะกำลังหาของบางอย่างที่เจ้าตัวเก็บไว้ใต้สูทชั้นดี
“ขอโทษทีนะ แต่ว่า.. รบกวนช่วยฝากนี่ให้ ผ.อ. หน่อยได้ไหม?”
มันคือซองจดหมายสีขาวสะอาดตา ทัตสึรับมันมาไว้ในมือ แต่ก็แทบชะงักเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ถูกพรมไว้บนซองจดหมายช่างฉุนเหลือเกิน
“เป็นเด็กคงไม่ชอบน้ำหอมสินะ ..”
“ไม่เป็นไรครับ ให้ ผ.อ. เท่านั้นก็พอใช่ไหมครับ”
“อาฮะ .. รบกวนหน่อยนะ”
พอกล่าวจบ คนตรงหน้าก็โค้งหัวคำนับก่อนเดินจากไป เด็กหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังของชายเมื่อครู่ก่อนพึมพำกับตัวเอง
“ ... ปิศาจขนฟู”
ห้องผู้อำนวยการ ..
“งั้นเหรอ แล้วเขาพูดว่ายังไงต่อล่ะ”
เจ้าของห้องหันมาถามทัตสึด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มตามแบบฉบับ คนถูกถามสะดุ้งน้อยๆ แล้วส่ายหน้า
“เปล่าครับ”
“อยู่ดีๆก็มายื่นจดหมายที่จ่าหน้าซองด้วยน้ำหอมให้นักเรียน แถมยังให้ไปส่งกับ ผ.อ. อีก พิลึกคนดีชะมัด”
ท่านผู้อำนวยการสถาบันกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ตาคู่สวยฉายแววลุ้นระทึกขณะเปิดซองจดหมายสีขาวออกอย่างทะนุถนอม เขาดึงกระดาษที่มีลายกุหลาบจางๆ อยู่บริเวณมุมล่างซ้าย แล้วไล่สายตาอ่านข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงอย่างตั้งอกตั้งใจ
ปึง!!
“เฮ้ยยย~!!”
กระดาษและซองจดหมายถูกฝ่ามือของผู้อำนวยการกระแทกเข้ากับโต้ะทำงานอย่างจัง จนเกิดเป็นรอยร้าวเล็กๆ บริเวณกระจก คำสบถที่แสดงถึงอาการโอเวอร์แอคติ้ง เรียกให้บุคคลที่สองต้องหันกลับมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“ป.. เป็นอะไรไปครับท่านทวินส์!!??”
เจ้าของชื่อทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตนทำอะไรลงไป เขาหันมายิ้มแหยๆ เพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์เมื่อครู่
“อ้ะ .. โทษทีๆ ไม่มีอะไรหรอก ไปเรียนเถอะ”
ทัตสึพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้อง ผ.อ. ไปด้วยอาการงงเล็กน้อย
ในห้องนั้นจึงเหลือแค่ท่านผู้อำนวยการเพียงท่านเดียว
“เจ้าบ้ารูซิเฟอร์ ..”
เย็นวันนั้น ...
ร่างสูงในชุดเรียบร้อยสะอาดตา ยืนพิงต้นไม้อยู่เงียบๆ บริเวณหลังโรงเรียน เวลานี้นักเรียนส่วนใหญ่มักจะทยอยกลับกันแล้ว ภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจึงมีเพียงเสียงนกร้อง กับลมยามเย็นอ่อนๆ เท่านั้น
“นาย ..”
หูแมวสีเทากระดิกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้น เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้นก่อนเหล่มองต้นเสียง
นัยย์ตาเฉื่อยๆ เปลี่ยนไปฉายแววประกายวันขึ้นมาทันที
หมับ!
“ทวินส์~!!”
“เฮ้ย!!”
บุคคลที่เคยยืนรออยู่เวียบๆ กระโจนเข้าสวมกอดร่างเล็กๆ ของทวินส์ทันที ร่างบางที่โดนทับอยู่โวยวายขึ้นมา ในขณะที่ใบหน้าหวานย้อมไปด้วยสีแดงระเรื่อ
“ปล่อยฉันนะ!! เจ้าแมวสกปรก!!”
ได้ยินดังนั้น ร่างสูงจึงยอมปล่อยมืออย่างง่ายๆ ก่อนจะยันตัวขึ้นแล้วปัดฝุ่นออก เมื่อเห็นว่าร่างเล็กกำลังลูบหลังปอยๆ ตนจึงแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการยืนมือไปช่วย ทวินส์หันมามอง
“อะไร? ช่วงนี้ฉันถังแตก”
กรรมจริงๆ ไม่ได้จะขอตังค์ซะหน่อย ..
“เปล่า จะช่วย”
นัยย์ตาสีน้ำตาลช้อนขึ้นมองหน้าของรูซิเฟอร์ แล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะยันตัวเองขึ้นมาโดยไม่พึ่งการช่วยเหลือจากคนตรงหน้า
“จะดูถูกกันมากไปแล้ว รูซิเฟอร์”
เจ้าของชื่อยิ้มบาง “ขอโทษที”
“อ่ะ”
มือเล็กกำถุงพลาสติกไว้ขณะยื่นให้กับร่างสูง
“ของกินมื้อเที่ยงน่ะ ฉันกินไม่หมดเลยเอามาฝาก”
“โห.. ของเหลือเหรอ” รูซิเฟอร์ทำหน้าเบ้
“บ้านแกสิ!! ฉันยังไม่ได้แตะสักกะติ้ด”
“อ่า .. ขอบคุณนะ”
เมื่อเปิดดูข้างในถุงก็พบกับขนมปังประมาณ 3-4 ห่อกับขวดน้ำเปล่าอีก 1 ขวด สมกับเป็นอาหารเที่ยงของโรงเรียนจริงๆ
“แล้วเรียกฉันมาทำไม”
“อะไรกัน ไม่ได้เจอกันนาน ไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ”
ทวินส์ส่ายหน้า
“ใจร้ายชะมัด ..”
รูซิเฟอร์ถึงกับหูลู่หางตก ในขณะที่อีกฝ่านหัวเราะคิกคัก
“ล้อเล่นน่ะ ..”
“หา ..”
ทั้งสองเงียบไปสักพัก
“อยู่เดินเล่นกับนายซักพักก็ได้” ร่างบางกล่าวเบาๆ
“แล้ว จะไปที่ไหนกันก่อนดีล่ะ ..”
“ ...”
........
..........................
“อะ .. อ๊า~”
“ไม่เป็นไรนะทวินส์ “
“อ๊า~ รูซิเฟอร์ ย ..อย่าแรงนักสิ ..อ๊ะ ..”
“อืม .. ใจเย็นหน่อย”
“อ๊า ม.. ไม่ไหวแล้ว อ๊า~”
“อดทนหน่อยสิ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว..”
...
“ไม่ไหวแล้ว รูซิเฟอร์ .. HP ฉันเหลือนิดเดียวเองนะ!! ฉันจะเอาคืนบ้างแล้ว”
“เฮ้ย!!”
ติ้ดดดด ..
“แล้วฉันก็ชนะ” ทวินส์ยิ้มอย่างผู้มีชัย หลังจากพลิกเกมโหดที่เกมเซนเตอร์ได้แบบฉิวเฉียดจริงๆ
“นายโกงชัดๆเลยนี่” ฝ่ายคนแพ้ก็ยังคงเถียงไม่ขึ้น
“ฮะๆๆ ช่วยไม่ได้นี่นา”
ทั้งสองอยู่เที่ยวด้วยกันได้ซักระยะหนึ่ง
........................
แต่งานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกรา
“แล้วเจอกัน”
ทวินส์บอกลาง่ายๆ ก่อนจะเดินออกจากสวนสาธารณะในเวลาค่ำ แต่ก็ถูกอีกฝ่ายรั้งไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อน”
“อะไรอีกล่ะ”
“เมื่อกี้นี้นายติดฉันไว้จำนวนหนึ่ง พรุ่งนี้ฉันจะมาเอาคืนนะ”
รูซิเฟอร์ยิ้มอย่างมีเลศนัย แต่ทว่าร่างบางก็ไม่ได้ใส่ใจ พลางตอบแบบปัดๆไปว่า
“เออๆ รู้แล้ว”
“ห้ามลืมนะ”
“ย้ำจริง เดี๋ยวก็อดซะหรอก”
เช้าวันต่อมา ..
“อรุณสวัสดิ์ครับท่านทวินส์”
“อ้อ อรุณสวัสดิ์ ... “
“ดูเหนื่อยๆ นะครับ หรือไปโต้รุ่งที่ไหนมา”
พรวดดดด!!!
... ต.. โต้รุ่งงั้นเหรอ ...
... มันมีความหมายแฝงรึเปล่านะ ...
... อย่างน้อยใช้คำว่า “ไปเที่ยวกลางคืน” ก็ได้นี่นา ...
ปิศาจทวินเทลคร่ำครวญในใจ คำถามของการ์เดี้ยนคนสนิทกระตุ้นให้เขาสำลักกาแฟยามเช้าไปทั้งแก้ว นัตสึยะ ทัตสึ เบิกตากว้างพลางรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ แล้วรีบเอาผ้าเก่าๆ เช็ดคราบกาแฟที่ถูกพ่นบนพื้น
“ข ..ขอโทษจริงๆ ครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่ถามแบบนี้อีกแล้ว“
“อ.. อ้อ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย”
ผ.อ. ประจำสถาบันยิ้มแหยๆ ใจหนึ่งก็อยากเข้าไปช่วย อีกใจหนึ่งก็ขี้เกียจ กว่าจะตัดสินใจได้ เด็กหนุ่มผมเขียวก็จัดการทำความสะอาดจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ครืด ...
เสียงกระจกหน้าต่างบานเลื่อนดังขึ้น เรียกให้สมาชิกทุกคน (2 คน) ต้องหันไปมอง ก็ปรากฏร่างของปิศาจหูแมวในชุดเดิมดูคุ้นตา ซึ่งกำลังเกาะอยู่ที่หน้าต่างห้อง
“รูซิเฟอร์เองหรอกเหรอ ..” ทวินส์ไม่สนใจก่อนก้มหน้าทำงานต่อ
“คุณปิศาจขนฟู?”
“อ้าว? ไง เจ้าหนู ไหงมาอยู่ที่ห้อง ผ.อ. ได้ล่ะ”
“อ๋อ.. ผมเป็นผู้ช่วยงานของ ผ.อ. อยู่แล้วน่ะครับ”
รูซิเฟอร์เบิกตากว้าง “งั้นเหรอ.. บังเอิญจังเลย ฉันวานคนไม่ผิดจริงๆ”
“อ่า .. รอแปปนึงนะครับ เดี๋ยวผมไปชงชามาให้”
“ความจริงไม่ต้องก็ได้ ทัตสึ”
“ไม่ทันแล้วล่ะทวินส์ เจ้าหนูนั่นไวอย่างกับปรอท ..”
ปิศาจขนฟูกระโดดลงจากหน้าต่าง แล้วเลื่อนบานกระจกปิดให้เรียบร้อยเหมือนเดิม “ฉันมาทวงหนี้เมื่อคืน”
“รู้แล้ว .. รู้แล้ว ไอ้แมวขี้งก”
ทวินส์หยิบกระเป๋าสตางค์เก่าๆขึ้นมาอย่างเนือยๆ พลางนับตังค์ช้าๆ
ในขณะที่รูซิเฟอร์เดินเข้ามายืนข้างๆ
.. แล้วก้มหน้าลงไปจุมพิตที่แก้มใสของร่างบาง ..
“เฮ้ย!! ไอ้แมวบ้า ทำอะไรของแกน่ะ!!”
คนถูกแกล้งโวยวาย ทั้งที่แก้มยังร้อนผ่าวากรอยประทับเบาๆ เมื่อครู่ ส่วนอีกฝ่ายก็ยังคงตอบได้แบบชิวๆ
“ก็ ‘รับเงินคืน’ ไงล่ะ”
.. ใช่แล้ว เงินนั่นแหละ ..
.. เงิน ..
.. ก็ “ของมีค่า” ยังไงล่ะ ..
รูซิเฟอร์ยิ้ม
Priceless - Fin.
--------------------------
ฟิคยาโอยเรื่องแรกในชีวิต ที่แต่งเป็นเรื่องเป็นราว = ="
โฮกฮากกกก
ติชมได้นะคะ เฟอร์ไม่กัด ไม่ข่วน แฮ่ๆ ^^
สุขสันต์วันเกิดนะจ้ะ คาร์ดิโอจัง~
เพื่อนที่รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ต ที่สนิทที่สุด
ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนคุยแก้เหงาตอนดึกๆไปแล้ว ฮ่าๆ >_<
แรกๆ สนิทกันเพราะเกม หลังๆคงเพราะชอบอะไรที่เหมือนกันด้วยล่ะ
ตืดเชื้อโวคาลอยด์มาจากเธอคนนี้นี่แหละ ..
ก็ขอให้มีความสุขมากๆนะจ้ะ สุขภาพแข็งแรง ทั้งกายและจิต อย่าเครียดมาก
เรียนเก่งๆ นะเจ้าค่ะ
//เป่าเทียนๆ ฮะๆ >w<
วันนี้มาอัพแค่นี้ล่ะเจ้าค่ะ รูซี่วินตี้บันซายยยย
ปล. ตอนนี้มี C-box แล้วนะเจ้าค่ะ มีอะไรไปโพสไว้ได้ หรืออยากคุยเล่นก็ไม่ว่ากันค่ะ
ปล2.กลับไปแต่งยูริเหมือนเดิมน่าจะเข้าท่ากว่านะ ..
ปล3. HBD โคลม ย้อนหลังด้วยค่ะ TT แง ... ไม่มีอะไรให้เธอเลย
ปล4. คาร์จัง ฝากบอกรักคัซฟาด้วยนะ >/////< คิดถึงนะตะเอ๊งงงง อัลลิเวียเลิฟยูล์~ หุหุ