[Touhou Fanfic] The Charming Nuisance (Part 1)

posted on 25 Mar 2011 12:32 by luscious-furly in Fiction, Touhou
ตอบเม้นจากเอนทรี่ที่แล้วค่ะ
 
#1 By Tatsuya : นั่นก็เพราะคนวาดก็ขี้เกียจด้วยไงคะ XD ขอบคุณมากค่าาา
#2 By kopskyz : ขอบคุณเค่อะ 
#3 By vanilla : แหม... ก็มัน =.,=~
#4 By KL_PaNg [Kiri] : ไปวายนั่นแหละถูกแล้ว XD
#5 By ๏Luvi๏`KunG : มาขนาดนี้จะให้ใส่ชุดว่ายน้ำ รร. มันก็ออกจะ......นิดนึง XD 55+
#6 By ~[WeRrI@N]~ : ไม่ได้ เพราะเอนทรี่นี้ชั้นลงฟิค
#7 By KiRiGa : ทางนี้ฝนตกพายุเข้า แต่ก็ยังอยากสนองนี๊ดค่ะ /โดนตบ    EH.... ขอดองอีกนิดละกันน่า~
#8 By มัมมี่มีมาม่า (ปอนด์) : ขึ้นศาล!!!!! XD 
----------------------------------------------------------------------------
 
แปะฟิคเอย์คิโคมะที่แอบเเต่งอยู่เงียบๆ =w= สนองนี๊ดตัวเองตามเคย
 
แต่ดูแล้วไม่ค่อยวายเท่าไร อ่านเอาฮาก็เเล้วกันนะจ้ะ XD
 
 
*คำเตือน* ยูริ แต่ไม่มาก XD อ่านได้ทุกเพศทุกวัยนะตัวว์~
 
 
 
Part 1     Part 2
 
 
-------------------------------------------------------------------
Title: The Charming Nuisance
 
Pairing: Shikieiki x Komachi (พาร์ทหลังค่อยมีเทนชิอิคุปนมาหน่อย)
 
Origin: Touhou
 
Warning: none
 
Rate: G (General)
--------------------------------------------------------------------
(Part 1)
 
"โคมาจิ..!! โคมาจิ!"
 
น้ำเสียงอันหนักแน่นเป็นเอกลักษณ์ตะโกนเรียกชื่อลูกน้องจอมขี้เกียจของเธอ พลางก้าวเดินอย่างใจเย็นบนเนินกว้างที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงของดอกฮิกันบานะ คิ้วขมวดเข้าหากันดูเคร่งเครียด แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเจ้านายที่มีลูกน้องประเภทนี้ 
 
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บริเวณใต้ต้นมุราซาคิโนะซากุระ ซึ่งตั้งตระหง่านตัดกับสีสันของบุปผานรกที่มุเอนซึกะแห่งนี้ บรรยากาศอันเงียบสงบในที่แห่งนี้นี่เองที่ทำให้ยมทูตสาวอดที่จะงีบหลับไม่ได้ โดยที่ไม่ได้รู้ถึงอันตรายที่เข้าใกล้ตัวเลยแม้แต่น้อย
 
สายตาคมของยมบาลร่างเตี้ยเหลือบเห็นเคียวขนาดยักษ์อันเป็นของคู่ใจของโคมาจิ เธอยิ้มเหี้ยมก่อนจะยกป้ายพิพากษาแล้วเดินไปยังโคนต้นซากุระช้าๆ
 
และแล้วก็เจอตัวในที่สุด... 
"หลับอยู่ซะด้วย.. เอ๊ะ..?"
แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบ้างอย่างที่ผิดแปลกไป..
"ท.. ทำไม.."
 
ในระหว่างที่ชิกิเอย์คิยืนอึ้งอยู่กับเหตุการณ์ แพขนตาหนาของคนที่นอนอยู่ปรือขึ้นช้าๆ แล้วอ้าปากหาว ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางสลึมสลือ ยกมือขวาขยี้ตาไปมา 
 
"ค.. โคมาจิ.. นี่มัน.. เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย"
"หา.. "
เสียงยานๆตอบกลับมา โคมาจิแหงนหน้ามองเจ้านายของตนที่ชี้นิ้วอ้าปากพะงาบๆ แล้วก็งงอยู่พักหนึ่ง..
"เห๊... นี่ท่านไปกินอะไรมาเนี่ย... ทำไมดูตัวสู๊งงงง สูงจังเลยล่ะเจ้าคะ?.."
"ฉันน่ะปกติ.. ดูตัวเองซะก่อนเถอะ! ทำไมถึงเหลือตัวแค่นี้ล่ะ.."
"เอ๊ะ?.."
ยมทูตสาวทำหน้างง แล้วลุกขึ้นมองตัวเอง ก่อนหันมองรอบตัวช้าๆ แล้วก็กรี๊ดลั่น
"หวาา!!?? อ.. อะไรเนี่ย.."
 
ดอกฮิกันบานะที่เคยสูงอยู่ระดับเข่ายามเธอยืน บัดนี้กลับชูช่อสูงขึ้นมาถึงไหล่ พอหันไปข้างหลัง มุราซาคิโนะซากุระที่เคยสูงอยู่แล้ว กลับสูงเสียยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า พอกลับมามองที่โคนต้น เคียวยมทูตที่ถูกวางพักเอาไว้ก็ดูใหญ่เหลือเกิน โคมาจิวิ่งไปคว้าไว้ แต่เพราะน้ำหนักของเคียวบวกกับสภาพปัจจุบันของเจ้าตัว ทำให้เคียวเสียน้ำหนักล้มลงฟาดกับพื้น ถ้ายมทูตร่างจิ๋วหลบไม่ทัน ป่านนี้คงได้หัวแบะกันไปข้าง
 
"เกิดอะไรขึ้นน่ะโคมาจิ?? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้"
"ว.. หวา.. ฉ.. ฉันไม่รู้จริงๆค่ะท่านชิกิ ฉันอู้งานมาหลับ พอตื่นขึ้นมาก็เป็นอย่างนี้ซะเเล้วล่ะค่ะ.."
 
คงเป็นเพราะความลนลานทำให้เผลอสารภาพบาปออกมาโดยไม่รู้ตัว ชิกิเอย์คิยกป้ายพิพากษาหมายจะเคาะกะโหลกหนักๆเสียที 
 
แต่พอเห็นใบหน้ากังวลที่เงยขึ้นมาสบตา ท่านยมบาลก็จำต้องหยุดชะงักแล้วยอมแพ้ให้กับโคมาจิในตอนนี้ นัยย์ตาสีทับทิมมีน้ำใสๆเอ่อคลออยู่เต็มเบ้า อีกทั้งร่างกายที่หดเล็กลงก็ทำให้ดูน่ารักขึ้นไปอีกหลายเท่า เสียงใสๆสะอื้นเบาๆพลางปาดน้ำตา